Brief aan je lichaam

Brief 1 — Wat ik je nooit heb gezegd

Aan wat is gedragen

Welkom. Drie dagen. Drie brieven. Eén ontvanger: jouw lichaam. Je hebt haar je hele leven bij je gehad. Zij heeft alles meegedragen. De eerste liefde en de eerste teleurstelling. De nachten van slaap en de nachten zonder. De baby die door haar is gekomen, of de baby die is uitgebleven. De keren dat je jezelf te veel was, of te weinig. De plekken waar iemand je aanraakte en het juist was. De plekken waar iemand je aanraakte en het niet juist was, maar je bleef liggen. Zij heeft het allemaal gelezen. Zonder uitleg. Zonder weerwoord. Trouw. Vandaag schrijf je haar een brief. De eerste. Begin met deze zin: *'Lief lichaam, wat ik je nooit heb gezegd is...'* Schrijf 15 minuten. Pen en papier, niet scherm. Stop niet. Ook niet als het ongemakkelijk voelt. Ook niet als je denkt 'dit slaat nergens op'. Vooral dan niet. Mogelijke richtingen, als je vastloopt: * Een moment waarin je haar teleurstelde. Een dieet dat je haar oplegde. Een tatoeage die je uit boosheid nam. Een relatie die je haar niet had mogen laten meemaken. * Een moment waarin je haar verloochende. Je schaamde je voor haar vorm, haar kleur, haar geur, haar gewicht, haar leeftijd. * Een moment waarin zij iets zei en jij niet luisterde. Pijn. Vermoeidheid. Spanning. Een vorm van verlangen. * Een moment waarin iemand haar raakte en jij haar dat liet doen, terwijl jullie allebei wisten: dit is niet juist. Niet oplossen. Niet corrigeren. Niet 'eerlijker proberen te zijn'. Alleen: opschrijven wat komt. Jouw lichaam heeft alles al gelezen — ze wordt niet geshockt door wat je nu pas uitspreekt. Als je klaar bent: leg het papier weg. Niet doorlezen vandaag. Dat komt later. Morgen: brief 2. Met zachtheid, Jeanette

Brief 2 — Wat ik je wil geven

Aan wat jij kunt bieden

Dag 2. Gisteren heb je geschreven wat je nog nooit hebt gezegd. Dat was één richting. Vandaag draait het om — en dit is vaak moeilijker. Jouw lichaam is niet van jou. Zij is de partner waarmee je leeft. Al van voor je haar namen kon geven. Al van voor je bij bewustzijn was. En zoals met elke partner: een goede relatie is geen eenrichtingsverkeer. Jij mag haar iets geven. Niet als cadeau — als ritme. Als teruggave voor alles wat zij voor jou draagt, stilletjes, elke dag. Vraag voor vandaag: *Wat wil ik haar geven?* Niet dingen die je denkt te moeten willen geven ('ik moet meer bewegen', 'ik moet gezonder eten'). Niet optimalisatie. Niet moreel. Wel: wat zou zij werkelijk willen van jou? En wat wil jij haar werkelijk geven? Begin met deze zin: *'Lief lichaam, wat ik je wil geven is...'* Schrijf 15 minuten. Mogelijke richtingen: * **Tijd.** Niet 'tijd om te sporten'. Tijd om te zijn in haar. Tien minuten stil liggen met aandacht. Een bad. Een wandeling zonder doel. * **Aanraking.** Eigen aanraking. Crème op je buik zonder haast. Handen op je hart voor het slapen. Massage van je voeten. Niets erotisch — wel intiem, zonder doel. * **Stilte.** Ook dat kan een cadeau zijn. Een dag minder prikkels. Een middag zonder telefoon. Een lange stilte in haar aanwezigheid. * **Waarheid.** Eerlijk zijn over wat je haar aandoet. Niet meer doen alsof je iets lekker vindt wat je niet lekker vindt. Niet meer glimlachen bij aanrakingen die je niet wilt. * **Ruimte.** Kleding die haar niet knelt. Schoenen die haar niet pijn doen. Een huis waarin zij kan ademen. Kies wat opkomt. Eén of drie dingen. Schrijf ze concreet op. Als een afspraak met haar. Dit is geen to-do-lijst. Dit is een eerste begin van iets wat een heel leven kan duren. Morgen: de laatste brief.

Brief 3 — Wat ik nu zie

Afsluiting + uitnodiging

Dag 3. De laatste brief. Je hebt haar geschreven wat je nooit zei. Je hebt haar geschreven wat je wilt geven. Vandaag schrijf je de brief die mogelijk het moeilijkst is — omdat zij geen woord nodig heeft om gelezen te worden. Zij schrijft iets wat jij *ziet*. Begin met: *'Lief lichaam, wat ik nu zie is...'* Kijk naar haar. Letterlijk. Voor een spiegel, of liggend en je handen overal heen, of gewoon met je ogen op haar: je handen, je voeten, je buik, je gezicht. Niet corrigeren. Niet beoordelen. Niet vergelijken met tien jaar geleden of met een ander. Wat zie je? De rimpels die zijn gekomen — wat dragen zij? De littekens — elk een getuigenis. De ronding of hoekigheid die zij nu heeft — waar komt zij vandaan? De huidskleur, de haren waar ze zijn of niet zijn, de vorm van je hoofd, je handen, je vingers. Dit is een vrouw. Deze vrouw. Jij. Schrijf 15 minuten. Zonder filter. Zonder zelfhulp-taal. Zonder 'mooi proberen te zien wat je niet mooi vindt'. Wel: eerlijk zien, *en toch houden van*. Enkele voorbeelden uit brieven die andere vrouwen schreven: * 'Ik zie dat je ouder bent dan ik dacht. Ik zie dat je altijd al ouder was dan ik wist.' * 'Ik zie dat je litteken van de bevalling nog steeds zichtbaar is. Ik zie dat het dertien jaar geleden is. Ik zie dat ik haar jaren heb verborgen onder hoge broeken. Ik denk dat ik haar vanaf nu laat zien.' * 'Ik zie dat je hebt gewacht. Ik heb je laten wachten. Het spijt me.' Als je klaar bent: leg de drie brieven bij elkaar. Lees ze alle drie één keer, in volgorde, rustig. Dat is wat je hebt gedaan. In drie dagen. Wat nu? Deze drie brieven zijn een begin. Ze zijn geen einde. Als dit je heeft geraakt — echt geraakt, in een laag waar je normaal niet komt — dan kan het zijn dat er meer in gang wil komen. Wij hebben een **7-daagse introductie** waarin we dieper met dit werk gaan. Elke dag een korte audio, een lichaamsoefening, een reflectievraag. €47. Je kunt hem vandaag al beginnen. De 7-daagse staat hier: [leesmeer-link]. Alles valt ook samen in een langer 10-weeks programma (Trede 2), waar het werk dat je nu hebt aangeraakt, volledig uit kan groeien. Maar dat is een volgende beslissing, niet een die je nu hoeft te maken. Voor vandaag: drie brieven, gelezen, bewaard of weggooien. Jouw lichaam weet wat zij ermee doet. Met warmte, Jeanette